W drugiej połowie XIX-go wieku Riccione zamieszkuje bardzo uboga społeczność rolnicza. Rybołówstwo jest zajęciem drugiej kategorii, praktykowanym jedynie przez mieszkańców nabrzeża. O turystyce i usługach związanych z wypoczynkiem na plaży jeszcze nie słyszano. Na przeciwko temu zacofaniu i biedocie wychodzą małżonkowie Ceccarini, Giovanni i Maria Boorman Wheeler.

Wrażliwi na potrzeby społeczeństwa Riccione planują wiele inicjatyw pomocowych i sanitarnych. Rozpoczynają wspólnymi siłami. Po śmierci Giovanniego, lekarza, amerykańska wdowa po nim, Maria, kontunuuje wspólnie obrany kierunek, na początku zakładając Robotniczą Współnotę Wzajemnej Pomocy w Riccione, następnie przechodząc do codziennej dystrybucji posiłków dla najbiedniejszych rodzin.

W 1891 zakłada pierwsze przedszkole, które zajmuje się dziećmi z Riccione. Opłata za nie jest obliczana w zależności od warunków ekonomicznych rodzin, natomiast początek opieki pedagogicznej jest wyjątkowo oparty na kryterium rozwoju personalnego dziecka, a nie wyłącznie skupiony na dostarczeniu pomocy dla rodziców.

Następny rok widzi Marię Boorman kładącą kamień węgielny pod szpital "Ceccarini", w którym biedni przechodzący chorobę mogą pozostawać za darmo. Jest to działanie o wielkim znaczeniu, biorąc pod uwagę fakt, że jedyny szpital w rejonie znajduje się w Rimini i zajmuje leczeniem mieszkańców miasta.

Także wdowie Ceccarini przypisuje się realizację portu w Riccione, obiektu kluczowego w rozwoju miasta, do którego drogę dojazdową funduje także Maria. Na łożu śmierci nakazuje, aby dla szpitala został utworzony fundusz charytatywny, który finansuje z własnego majątku w celu zapewnienia samowystarczalności strukturze służby zdrowia.