Na początku lat 30-tych donna Rachele zdecydowała się na zakup willi w Riccione w celu spędzania tam letnich wakacji. Od tego momentu wydarzenia reżimu faszystowsiego na stałe już związane były ze sprawami „Zielonej Perły Adriatyku”, co również zadecydowało o rozwoju turystycznym tego miasta.
Czy nam się to podoba czy nie, to właśnie w tych latach Riccione staje się jednym z najważniejszych kurortów nadmorskich w całych Włoszech, i także wtedy po ulicy Ceccarini przechadzają się największe autorytety kraju i zagranicy w dziedzinie polityki czy kultury.

W rzeczywistości Mussolini szukał miejsca, w którym mógł ćwiczyc swój przywódczy wizerunek czy oddychać „uwielbieniem tłumów” i uznał Riccione za miejsce idealne do tego celu.

Jak pisze Corriere della Sera z 7go października 1938: “Turystykę często egoistyczną i dostępną nielicznym uprzywilejowanym, faszyzm i nazizm, na wyraźny rozkaz Duce i Führera, zastępują turystyką dla mas pracujących”.

Po usłyszeniu tego faszystowskiego propagandowego sloganu nasuwa się pytanie: “Czy Mussolini rzeczywiście spotykał się z ówczesnymi mieszkańcami Riccione?” Wydaje się, że tak, a przynajmniej to wynika z pamięci mieszkańców, którzy z sympatią uśmiechają się na widok Duce jedzącego rosół z ryby złowionej przez ratownika Nicola Corazzę, albo pamiętają go jako dumnego i silnego wodza, który z chęcią podjął się sędziowania w grze „nurkowanie na rybę”.

To w tym momencie dotychczas nieznana nazwa Riccione okrąża Europę: postrzegana jako siedziba jednej z najważniejszych postaci świata polityki włoskiej i europejskiej, jest rówież teatrem słynnych zebrań, na przykład spotkania, podczas którego Duce gości kanclerza austriackiego Dollfussa.
W ten sposób latem, rok po roku, aż do ostatecznej kontroli reżimu faszystowskiego, kurtyna podnosi się nad Riccione i Zielona Perła Adriatyku przedstawia obraz radosnego i beztroskiego świata.

Pocztówki, ilustrowane gazety, publikowane manifestacje lub sekwencje filmowe mają wyraźny wpływ na uczynienie z Riccione symbolu wakacji i właśnie poprzez cyrkulację owych obrazów Zielona Perła okrąża cały świat.
Mussolini wydaje “Testimonial Riccione”, a instrument propagandy faszystowskiej staje się w swoim czasie darmową reklamą riwiery.

W kreowaniu turystycznego wizerunku Riccione oraz wybrzeża Emilii Romanii nie mniejsze zasługi posiada donna Rachele i inni bliscy Duce: mowa tu o Vittorio i Romano Mussolinich, których fotografie, przedstawiające zabawy na plaży, są środkiem upamiętniającym rodzinę Mussolinich, ale także przyczyniającym się do odtworzenia wyglądu Riccione. Wracając do donny Rachele, należy wspomnieć, że popierała opery i przedstawienia wystawiane w celach charytatywnych, oprócz tego zajmując się willą i częstymi wizytami najważniejszych przywódców ówczesnego świata.
To zresztą ona decyduje o zakupie wakacyjnej rezydencji dla siebie i rodziny, ona też promuje wybrzeża Riccione jako wyśmienite miejsce na wakacyjny wypoczynek. Chociaż z jednej strony wydaje się słuszne przypisywać początkowy sukces „Zielonej Perły” propagandzie okresu międzywojennego, z drugiej strony byłoby zbytnim uogólnieniem oddanie zasługi całego rozwoju tego miejsca zdarzeniu czysto politycznemu.

25 lipca 1943 to moment kończący wakacyjną znajomość rodziny Mussolinich z Riccione, który jednak z pewnością nie oznacza końca turystyki w miasteczku nad Adriatykiem. Dzięki osobie-symbolowi lat 30-tych Riccione wylansowało swój wizerunek na całym świecie: fundamenty pod rozwój turystyki zostały położone, potrzebna była tylko inicjatywa władz, by lokalna przedsiebiorczość zajęła się resztą.